muziek

MUZE

We kregen een uitnodiging voor de opening van zijn expositie in het Luthers Museum en daarin stond Maria centraal. U weet wel, de moeder van. Speciaal voor de expositie maakte Gijs drie glazen en een bronzen exemplaar. (Vooral die laatste vond ik nogal geslaagd) waarvoor zijn geliefde H had model gestaan. Of, zoals Gijs het verwoordde: “Ik heb mijn vrouw gevraagd of ze plaats wilde nemen in de 3D scanner.”

Geliefde H speelt sowieso een belangrijke rol in het leven en werk van Gijs Assman. Sinds 2009 stuurt hij haar elke dag een kaart of collage: een geknipte en geplakte afbeelding op A4-formaat die hij op de achterzijde beschrijft. Daarmee vertelt hij haar steeds opnieuw dat hij van haar houdt. Een selectie ervan verscheen in 2019 in een boek.

‘Misschien ook iets voor jou? ‘ zei ik tegen Jasper die ik een paar weken later sprak. ‘Elke dag een mooi wijsje voor je lieve vrouw componeren, spelen, opnemen?’ De lieve vrouw in kwestie stond erbij en Jasper vroeg wat of zij van het idee vond. Ze vond het best. ‘Als je maar niet het woord muze in de mond neemt, want dan sla ik je op je bek.’

UPDATE:
Kijk nou toch eens! Er wordt gewisselwerkt.
Gijs met een eigenhandig door geliefde H geborduurde Maria op zijn borst.

GIJS OP DE 8e DAG | FOR H | VOOR H

JASPER YOUR BEAUTY AND MY BRAINS

MEREL

Brandenburgse Concerten van Anne Teresa de Kaersmaeker

Dansen op muziek van Bach wordt op een podium vrijwel altijd iets oubolligs in een rare jurk of een choreografie die zwakker is dan de muziek waarop die wordt uitgevoerd en daarom ergernis opwekt. Daar is bij de Brandenburgse concerten van Rosas, het gezelschap van Anne Teresa de Keersmaeker absoluut geen sprake van.

In een volledig eigen danstaal heeft Anne Teresa de Keersmaeker de Brandenburgse Concerten gevangen in menselijke beweging. Huppelen, rennen, lopen, zwieren, draaien. Het lijkt willekeurig maar dat is het niet. Als je goed kijkt zie je de architectuur van de compositie. Stemmen die zich losmaken en weer opgaan in het geheel, sequensen, versieringen, inzetten en versieringen. Het is allemaal zichtbaar.

Ik zag de voorstelling tijdens het Holland Festival in Carré. Hij duurde 2 uur zonder pauze. Blij als een kind huppelde ik naar huis.

@rosasdance @brock_orchestra @amandinebeyer Foto: @de_volkskrant @hugoglendinning

https://www.rosas.be/nl/productions/654-the-six-brandenburg-concertos

Cádiz

We gingen naar Cádiz om de zon te zien. Op straat, op de strandjes en op de gigantische boulevard die heel Cádiz omvat. Cádiz lijkt op Cartagena, waar ik afgelopen oktober was. Dat is niet zo verwonderlijk natuurlijk. De veroveraars laadden hier hun schepen in en bouwden daar zoals ze thuis gewend waren. Maar gek is het wel. Nu zijn we weer in Nederland waar de bewolking nog lager hangt dan bij ons vertrek. De wind nog harder waait en de neerslag kouder is dan ooit. En waar ik enkel nog naar Cádiz luisteren kan.

Paasbrunch

‘Stil eens’ zei Jasper en veranderde ons van door-de-muziek-heen-pratende-witte-wijn-drinkers in aandachtige luisteraars, wachtend op wat komen zou. Het ging over timing. En over, hoe kan het ook anders, Billy Holiday.

Jasper zei als je de achtergrond wegfiltert en alleen haar gezang laat horen, kan niemand kan zeggen waar de tel zit, terwijl met de achtergrond erbij, iedereen vindt dat ze helemaal perfect in de maat zingt.

Nadat we vol aandacht naar Billy hadden geluisterd, wilden we allemaal iets moois laten horen. Zo kwamen we één voor één uit de kast met ons favoriete muziekfragment terwijl we op rood overstapten omdat Otto buikspek uitserveerde.

Er werd in vlagen, in volle concentratie naar ieders muziek geluisterd. Naar Wagner, naar Alabama Shakes. Naar het middendeel van het Italiaans Concert en naar Tavares, waarmee het dansen begon.

Ook Andre Hazes kwam voorbij en natuurlijk Stevie Wonder. Hij werd luid juichend ontvangen door dezelfde man die zojuist nog in tranen naar zijn favoriete muziekfragment had zitten luisteren: de begrafenismars uit “de Siegfried” van Wagner.

Nadat we de laatste gast hadden uitgezwaaid draaide ik de ultieme paasmuziek.

Paint as you like – Michael Moore

Iemand had een huisje gehuurd met een rieten dak en houten wanden.
En een zwembad. In dat huisje.
Of we zin hadden om langs te komen?
Nou dat hadden we wel.
We gingen wandelen, drinken, eten en nog meer drinken en op een gegeven moment wilde iedereen naar bed.

Het zwembad lag naast ons kamertje.
De pomp om het water op temperatuur te houden ook.
De wind stak op en glipte tussen de houten planken van het huisje, zo ons slaapkamertje in.
Het dak kraakte en degene die naast mij lag begon te snurken.

De zwembadpomp sloeg aan. De zwembadpomp sloeg af.
De wind beukte tegen de wanden. En degene die naast mij lag, zette er een tandje bij.

Toen me eindelijk duidelijk werd dat ik never nooit in slaap zou vallen,
in dat net te kleine bedje, in dat hele kleine kamertje,
met al die wind en dat veel te veel lawaai, dacht ik,

“ik kan beter wakker liggen van Paint as you like
dan van al dat gekraak, die zwembadpomp en dat helse gesnurk”.

Lang leve Michael Moore.

Michael Moore Fragile Ramboy Recordings — ramboy recordings

Slaapliedje

Het feit dat hij, energiek en vol verwondering, gewoon maar door bleef leven, terwijl hij al jaren vond dat het op zijn leeftijd eigenlijk afgelopen moest zijn, intrigeerde hem mateloos.

Toch begon hij zich steeds vaker af te vragen waarom hij zich nog druk zou maken over aardse zaken. Hij was moe.

Toen de jonge Wout mij vroeg of ik op de begrafenis van zijn oude vader iets wilde spelen dacht ik aan dit slaapliedje.

Notes

‘I don’t do chords, I do notes.
If you let somebody else do the chords.
I’ll do my notes’
B.B. King (1925-2015)

Uit The Life of Riley

Jimmy Scott

Toen Eric mij Jimmy Scott’s versie van Nothing compares liet horen, dacht ik even met een klassiek concert te maken te hebben.

The Goldberg Variations

A river of notes.
A kind of Saturday morning cartoon silliness.
A a pretty desperate chord.
En wat te denken van de omschrijving van de Goldberg Variaties:
A desert of happiness and oases of sadness.

Niet alleen Denk’s spel is prachtig ook zijn taalgebruik is briljant.

Zijn fantastische toelichtingen staan op een verassings-DVD, bij een prachtige CD.

kinderen

Ik heb ze niet. Maar ik ken er wel een paar. Neem nou mijn grote kleine vriend. Hij is creatief, intelligent en muzikaal. Komt altijd origineel uit de hoek, weet iedereen met zijn charmes in te pakken en lokt enorme knuffelpartijen uit omdat hij zo schattig is. Er zijn rapporten vol over hem geschreven. Want hij ziet niet goed, praat onduidelijk, heeft overgevoelige oren, is superbeweeglijk, heeft vaak een snotneus, zit overal aan, luistert niet goed en kan zich behalve als hij mag doen waar hij zich werkelijk voor interesseert, maar moeilijk concentreren. Hij past niet binnen de marges van, door mensen die er verstand van hebben, vastgestelde criteria.

Ik vraag me wel eens af wat er van hem terecht gaat komen. Ik kom meestal uit op twee mogelijkheden. Hij wordt een groot kunstenaar. Of hij wordt tewerkgesteld op een sociale werkplaats. Hij is een van de redenen waarom ik onderstaand fragment nauwelijks met droge ogen aan kan zien.

dit fragment komt uit Schools kill creativity , een fantastische en grappige lezing van Ken Robinson op TED