gitariste met brede belangstelling
Geen paarsblauwe tuinkabouters, lavendelkleurige luiken of puinzooi op het erf maar een wit, groen paradijs met een adembenemend uitzicht. En ruimte. Heel veel ruimte. Met een zwembad, een kippenren, een moestuin. Met schuren, garages, appartementen. Vogels, vlinders, vijgen en cicaden. Cypressen, acacias en prachtige platanen die nog door Guy zijn opa werden gepland.
Ontelbaar vaak zijn we er geweest. Maar dit keer was waarschijnlijk de laatste keer: Domaine de Janet staat TE KOOP .
We leerden elkaar toevallig kennen en raakten het afgelopen jaar regelmatig aan de praat. Vandaag zei ze, ‘volgens mij zijn wij het over alles oneens.’ Dat verbaasde mij want dat vond ik nou helemaal niet.
En toen was R. aan de beurt. Het werd een middag vol liefde, warmte en bewondering. Met af en toe en her en der een ingehouden snik. Met veel gelach en zelfs applaus, wat ongebruikelijk is bij begrafenissen, daar ben ik inmiddels wel achter. Na afloop was er ruim in drank voorzien wat het fietsen over de begraafplaats op zoek naar een hek dat nog wel open was, een extra randje gaf.
Op weg naar huis regende het alsof er een douchekraan was opengedraaid. Bij het stoplicht aan de Stadhouderskade werden we bijkans van onze fiets geblazen. We wachtten op het moment dat de stroom voorbijrazende auto’s tot stilstand zou komen toen de jongen naast ons zomaar opeens, met dichtgeknepen ogen zijn armen in de lucht gooide en HEERLIJK! riep.
Daarna schreeuwde hij tegen het lawaai van de storm in en vroeg of Otto misschien in de finance werkte. Ik maak klassieke gitaren schreeuwde Otto terug. Jammer, schreeuwde de jongen. Ik zoek nog een stageplaats. Daarna stopten de auto’s, sprong ons stoplicht op groen en scheidden onze wegen. Ik dacht, dit kunnen we nu niet meer aan R. vertellen.
Een prachtige dag om dood te gaan. Daar was iedereen het over eens.
“Als een ware heiland heeft hij op deze bijzondere dag zijn laatste adem uitgeblazen”, sprak de geëmotioneerde zoon aan de telefoon. Het deed mij onwillekeurig aan de herrijzenis denken en hem blijkbaar ook want hij zei : “Dus wat dat betreft wordt het zondag nog een spannende dag.”
Het dak ging er af. Het hart sloeg op hol. Een naaste overleed. Iemand raakte de weg kwijt. Maar de rekeningen werden betaald. De boodschappen gehaald. De afwas gedaan. Alsof er helemaal niks aan de hand was.
zat een man die bij elke virtuoze passage van de gitarist op het podium in de lach schoot. Een paar stoelen verderop in dezelfde rij, zat een vrouw die steeds nadrukkelijk naar voren boog om boos naar de lachende man te kijken. Maar hij merkte haar niet op.
Ook de speciaal voor deze gelegenheid gecomponeerde wereldpremière werkte op de man zijn lachspieren. Tijdens de razendsnelle opening barstte hij keihard in lachen uit.
Opeens zag hij de boze vrouw. Hij verontschuldigde zich. SORRY. Maar hij kon niet meer stoppen met lachen. Hahaha. ‘Oh sorry’ , ha ha ha ‘pardon’, ja sorry’.
Er begonnen mensen mee te lachen. Eerst een paar. Maar het werden er steeds meer en op een gegeven moment zat het halve balkon te schateren. ‘HA HA HA!!’
De Noorse componist die speciaal voor de première vanuit Oslo naar Amsterdam gekomen was, had verwacht dat het Nederlandse publiek op het gebied van hedendaagse muziek wel wat gewend zou zijn.
‘Dat is ook zo’, zei ik.
Maar hij geloofde me niet.
Wout werd geboren in een geslacht van scheepsbouwers in Capelle aan de IJssel en stierf als boekhandelaar, in Amsterdam. Daar zaten tweeënnegentig jaar tussen. Daarin was een boot te koop geweest die nog door zijn vader bleek te zijn gebouwd. Hij kocht hem en maakte er sindsdien, met een min of meer vast gezelschap, elk jaar een tocht mee ter ere van zijn verjaardag. Afgelopen augustus zou hij negenennegentig geworden zijn. Om dat te herdenken was er wederom een boottocht georganiseerd.
Daar was hij niet bij.
Al dachten sommigen daar anders over.
Foto : Kris Spinhoven | Meer Wout
De mannen wilden iets zoets. Ik had trek in marsepein. Jordino was dicht en zo kwam ik bij Zoet en Hartig terecht. Daar ging het per punt maar ik kocht – voor een godsvermogen – het hele geval. Hij zag er prachtig uit. Ik bracht een stuk naar mijn oude vader maar kwam onderweg ten val. Daar zijn de taart en ik niet geheel ongeschonden uitgekomen. Maar de smaak bleef overeind.
Ha Esther!
Hier alles in orde. Ik hoorde gisterenavond dat 1 op de 3 boekhandels failliet zou zijn na corona. Heb ik groots gevierd. Dacht zelf namelijk fifty/fifty dus dit vergroot mijn kansen!
Hoe gaat het bij jullie? Voor jou een ander leven, terwijl er voor Otto niet zo veel veranderd is? Zeg ik het zo goed? Let me know. Jullie zitten in ieder geval niet op elkaars lip zoals vele anderen: corona scheidingspiek! Merk ik in de winkel ook soms, en dan huil ik gewoon mee met wie er ook aan het woord is. Als een man z’n zegje gedaan heeft zeg ik: hoe hou je het toch uit met die trut, ik was allang weg geweest, dit is geen doen etc. Bij een vrouw: wat een smeerlap, totaal geen gevoel, ik had je heel anders behandeld, met de liefde die je verdient etc. Enfin, zo komen we de dag door.
Leuk stuk, over de Koperen Tuin. Sowieso goed in titels, die tandartsfavoriet, Ivoren Wachters, dat is toch ook fraai. Het Glinsterend Pantser heb ik gelezen, ging over iemand met huidproblemen. Eigenlijk moet je alleen de titels van die man lezen en z’n boeken verder lekker laten zitten. De tijd die hij daar aan besteed heeft had hij beter aan iets anders kunnen besteden, tuintje in de schuur witten, alles van Bach luisteren (nog zo iemand die niet van ophouden wist. Er moet toch een tijdgenoot zijn geweest die zei, “Hee Johann, doe ‘s rustig aan, schrijf eens wat minder van die stukken.” “Huh, watte, zei je iets?,…ennnn hup, weer een cantate af”).
Ik moet elke paar maanden een stukje voor De Gooische Tamtam schrijven over een favoriet boek. Omdat het een vriend van jullie is wordt het “De vierde mei” dit keer. En omdat hij zo vriendelijk was hier een lezing te geven. Was een fijne avond, ontzettend leuke man. Is het een goed boek?
drie weken later
Naar aanleiding van de reacties (hieronder):
“Ik ga als halfbakken boekhandelaar, die nog geen twee woorden kan typen zonder het zelf te moeten verbeteren, toch niet denigrerend doen over het oeuvre van Vestdijk. Was gewoon een grapje over zijn titels. Heb de Anton Wachter romans hier nog liggen, in linnen gebonden. Très chique. Ongelezen. Is wel weer jammer.
Maar boek van Sipko Melissen vond ik geweldig! Wat een schrijver! Mag niet hè? Schrijven over je eigen terrein als dat de grachtengordel van Amsterdam is (Hé Eus, bedankt!). Godzijdank heeft Sipko Melissen zich daar niets van aangetrokken, en mij een paar heel mooie uren met “Vierde Mei” bezorgd. Die mijmeringen, de gedachten over muziek, literatuur en beaux arts, gevangen in een prachtig verhaal; het heeft me na lezing nog lang beziggehouden.”
De titel voor zijn nieuwe boek was tijdens een etentje met vrienden niet met onverdeeld enthousiasme ontvangen. Wat of ík van de titel vond, wilde de schrijver weten.
Ik vond de titel wel oké. ‘Als het de lading dekt tenminste’. Want de titel had een lading.
De titel dekte de lading,
Ach, ’t is maar een titel, stelde hij zichzelf gerust. Zo belangrijk is een titel nou ook weer niet.
Nou,… protesteerde ik.
Oh ? vroeg de schrijver. Wel belangrijk? Wat vind jij dan een mooie titel? Noem jij eens een boek met een mooie titel.
Daar moest ik even over nadenken.
De Koperen Tuin, dacht ik
De Koperen Tuin, zei ik. Dat vind ik echt een prachtige titel.
…Nou…, zei de schrijver.
Dan noem ik mijn boek De Koperen Tuin.
