BLOG
Scherven
‘Leuk, zo’n archeologisch project’, sprak de voorzitter die ze op de grond zag liggen. Hij vermoedde een hoarder in de dop, dat hoorde ik heus wel aan zijn stem.
Het begon met een bloempot die spontaan in stukken brak en waarvan ik de scherven mee naar huis nam. Ze hebben lange tijd in de weg gelegen maar nu is er sprake van kunst.
Wordt vervolgd.
KAOS Ensemble : Resonance of War

“Het is een prachtige ochtend. Het dauw op de met gras begroeide heuvels sprankelt gelijk ontelbare diamanten. Kalm grazen de schapen rondom mijn tent, tevreden met het vooruitzicht op dit mondvol, dat zowel hun eten als hun drinken is. Vol trots tonen ze hun wollige jongen.
uit 6 April ’44 England
De hartverscheurende, door Alan Smith op muziek gezette brieven van Luitenant George W. Honts (1907-1944) aan zijn geliefde Evelyn Semenza (1915-2010) lopen als een rode draad door dit concert waarin een ode aan onze vrijheid wordt gebracht. Een vrijheid die hard bevochten werd en bepaald niet vanzelfsprekend is.
We speelden het concert in Club Kalmthout, een tot podium omgebouwde kerk vlakbij Antwerpen. Binnenkort doen we het nog een keer in Hoboken, ook in Antwerpen. En we gaan het hopelijk nog vaker doen.
Op het programma staan werken van Alan Smith, Arvo Pärt, Joaquín Rodrigo, Manuel de Falla en Eugene Ysaye. Maar ook muziek van Sting, Wouters, Piazzolla en Bob Dylan in de bewerking van Wannes van de Velde.
Het KAOS Ensemble bestaat uit met Britt Truyts (zang) en Lev Adamov (viool) met dit keer als gastmuzikanten: Nathan Wouters (contrabas) en ondergetekende. Hieronder de bio’s.




Britt Truyts (sopraan) is operazangers. Ze kreeg de smaak van het programmeren te pakken toen ze naast zingen in andermans producties ook haar kunsten kon vertonen in door haarzelf samengestelde concerten. Truyts blijft actief als operazangeres maar werkt tegenwoordig ook samen met componisten en beeldend kunstenaars. Ze brengt video art performances en richtte samen met violist Lev Adamov het KAOS ensemble op. Dat kenmerkt zich door genre-overstijgende programma’s met ongebruikelijke combinaties van instrumenten en composities. In 2022 maakte Britt Truyts haar debuut in het theater in Looking for Habibi, een coproductie van Toneelhuis en Dood Paard .
Lev Adamov (viool) voelt zich soms bijna de belichaming van de twee oorlogen die de wereld momenteel in zijn greep houden. Geboren in de Sovjet Unie toen Sint Petersburg nog Leningrad heette. Later een tot Amerikaans staatsburger genaturaliseerde Rus van Joodse komaf die vanaf zijn 12e opgroeit in de Verenigde Staten. Tegenwoordig een Europeaan die in Antwerpen woonachtig is. Hij is vader van twee zonen, waarvan er een een Iraanse en de ander een Letse moeder heeft. Om al die conflicterende identiteiten en gevoelens met elkaar te verenigen, studeert en speelt Lev Adamov viool. Als solist, in orkesten, in kamermuziekensembles en met zijn eigen KAOS ensemble. Sinds 2023 treedt hij op met de Oekraïense accordeonist Oleksii Soldatov in De dialogen op het dak, een samenwerking van kunstenaar Kristof Morel (Wanderworks), ECRN, PAKT en Pax Christi Vlaanderen, naar aanleiding van het uitbreken van de verwoestende oorlog tussen Rusland en Oekraïne.
Esther Steenbergen (gitaar) speelt, schrijft en organiseert. Soms geeft ze les of wijze raad. Ze heeft een protegé waarmee ze de kunstwereld verkent en ze leest altijd een boek. Ze is een gitariste met brede belangstelling. Dat maakt dat ze zich behalve met muziek, ook wel eens bezighoudt met de rol van kunst in de samenleving of bureaucratie als poging om de wereld te redden. Na het behalen van de eerste prijs op een groot, internationaal concours in Barcelona, werd ze bevangen door twijfel over een bestaan als klassiek gitarist. Sindsdien begeeft ze zich soms wanhopig maar meestal met groot plezier, op kronkelige paden en ongebruikelijke zijwegen. Maar altijd keert ze op haar schreden terug. Terug naar de gitaar.
Nathan Wouters (contrabas) speelde aanvankelijk net als zijn ouders klassiek viool maar raakte op tienjarige leeftijd gefascineerd door het houtsnijwerk aan de kop van een contrabas, in de vorm van een leeuwenkop. Dat wilde hij ook. Zo werd de contrabas zijn instrument. Hij studeerde in Antwerpen en Gothenburg en treedt wereldwijd op als sidekick van een groeiende lijst musici, in tal van projecten en bands. Zijn persoonlijke ontwikkeling als instrumentalist en componist komt tot uiting in het samenwerkingsproject [ˈkɑːmos] met de Finse sopraan Aino Peltomaa, maar ook in solo-optredens en solo-opnames. Deze settings creëren een ideale omgeving voor hem om te experimenteren en te werken met live electronica, iets wat al sinds zijn tienerjaren deel uitmaakt van zijn muzikale vocabulaire.
Maarten Koningsberger
Maarten gaat met pensioen. Zo mogen we het niet noemen maar daar komt het natuurlijk wel op neer. Geen liederenrecitals meer voor de beroemde bariton. Het is mooi geweest. Hij heeft geen zin meer in al die voorbereiding, de verantwoordelijkheid. Hij ziet er naar uit om zonder sjaaltjes en poedertjes op reis te kunnen. Om niet meer de zenuwen te krijgen als er iemand drie rijen achter hem in het vliegtuig begint te hoesten. Om niet meer met die tekst in de weer te hoeven zijn en bang te wezen om die te vergeten. Aan alles komt een eind. En nu dus ook aan de liedpraktijk van Maarten Koningsberger.
Lang geleden wilden Olga en ik Schubert spelen en we vroegen Maarten of hij met ons mee wilde doen. Dat wilde hij. Wij wilden de hits, als Der Lindenbaum, Im Abendrot en Der Leierman. Hij wilde Die schöne Müllerin. Ah nee, dachten wij. Niet al die beekjes en al dat gewandel. Maarten legde uit waarom ons idee geen goed idee was. En het zijne wel.
Hij had gelijk. Die schöne Müllerin bestaat uit prachtige muziek. Die heel geschikt is voor twee gitaren. Het is een heuse cyclus met een ontzettend mooi, ontroerend verhaal.
Dus het werd Die schöne Müllerin. We speelden in Nederland, Denemarken, Griekenland, Indonesië, China en Zuid-Afrika. In gerenommeerde zalen, op grote en kleine festivals, in kastelen en (soms hele vreemde) gelegenheidslocaties. Elke keer weer vertelde en zong Maarten vol overtuiging en enthousiasme het verhaal van die wanhopig verliefde, naïeve jongeling die zijn hart verloor aan een loeder dat zelf meer in Der Jäger zag.
Maar nu is het klaar. Nog een keer vertoont hij zijn kunsten. In de Kleine Zaal van Het Concertgebouw samen met een ware schare aan musici met wie in de loop van zijn lange loopbaan heeft samengewerkt. En Olga en ik zijn daarbij.

Schubert & the blues

De prachtige foto, gemaakt door buurman Rollan Didier, vatte precies samen wat het publiek van het concert kon verwachten: een zanger, een gitarist en een programma met klassieke en ‘andere’ muziek. “Schubert & the blues” was de titel van het eerste concert dat Otto en ik in Het Concertgebouw organiseerden.
Ik wilde de foto gebruiken om iets uit te leggen aan studenten van het Conservatorium van Amsterdam in een lezing over mijn ervaringen als organisator van Meesters op de Gitaar, de gitaarserie in Het Concertgebouw.
Uiteindelijk heb ik de foto niet gebruikt, maar dat betekent niet dat hij nu voorgoed in de la verdwijnt.
De lezing was een succes. Er werden aantekeningen gemaakt. Heel veel vragen gesteld. Het was leerzaam. Voor de studenten. Maar ook voor mij. Ik ga het vaker doen.

Kapitein Af
Op de valreep kregen we aandacht voor onze serie van het NRC, in de vorm van een interview met Celil Refik Kaya. Hij gaf voor een uitverkochte zaal een prachtig concert. Het laatste dat wij in deze serie organiseerden.
Op de site van Het Concertgebouw staat een interview met ondergetekende over de serie en de overdracht.

Op het blog van Otto staat voor de liefhebber nog een aantal back stage foto’s.

De website blijft voorlopig nog bestaan.
Ook intekenen op de Nieuwsbrief behoort nog tot de mogelijkheden.
Wij blijven kortom, voorlopig nog zijdelings bij de serie betrokken.
Maar om met Mirjam Wijzenbeek te spreken, programmeur van de Kleine Zaal van Het Concertgebouw, “Er is maar één kapitein op het schip.”
Vanaf nu ben ik Kapitein Af.
Balans opmaken
So You Want To Play In Het Concertgebouw

In de 25 jaar dat ik verantwoordelijk was voor de internationale gitaarserie in de kleine zaal van Het Concertgebouw, heb ik van alles geleerd en ben ik over sommige dingen iets gaan vinden. Bijvoorbeeld over de manier waarop gitaristen zich presenteren aan programmeur en publiek. Ik heb daar een lezing over gemaakt.
In deze lezing komen verschillende zaken aan bod. Bijvoorbeeld: wat is een goede biografie? Wat zijn bruikbare promotiefoto’s? Waarom wil je samenwerken met een manager? Hoe trek je de aandacht van de programmeur? En wees je bewust van de ‘gitaarfestival-val.’
Ik ben ervan overtuigd dat deze lezing interessante informatie bevat voor alle instrumentalisten, zangers en hun vertegenwoordigers, al schreef ik de lezing speciaal voor klassiek gitaristen. In het bijzonder voor diegenen die een carrière op het internationale concertpodium nastreven of deze willen verstevigen.

Er was van alles loos
Het dak ging er af. Het hart sloeg op hol. Een naaste overleed. Iemand raakte de weg kwijt. Maar de rekeningen werden betaald. De boodschappen gehaald. De afwas gedaan. Alsof er helemaal niks aan de hand was.
Uitstel
Vanwege Corona stelden we het concert een jaar uit. Omdat er toen nog maar tachtig mensen de zaal in mochten maakten we van één concert, twee kortere. Daarna werden er versoepelingen aangekondigd. Nu konden de twee concerten weer worden samengevoegd tot een. Nadat we dat aan iedereen hadden laten weten, bleken de Verenigde Staten hoog risico gebied zodat hij tien dagen in quarantaine moest. Als hij al het vliegtuig in zou komen, want met die besmettelijke variant, wie weet werd hij wel positief getest.
Omdat het een cultureel evenement betrof kon voor de quarantaineregel een uitzondering worden aangevraagd. En toen dat was gebeurd werden de regels versoepeld, verviel de quarantaineplicht en leek er geen vuiltje meer aan de lucht.

