Maarten gaat met pensioen. Zo mogen we het niet noemen maar daar komt het natuurlijk wel op neer. Geen liederenrecitals meer voor de beroemde bariton. Het is mooi geweest. Hij heeft geen zin meer in al die voorbereiding, de verantwoordelijkheid. Hij ziet er naar uit om zonder sjaaltjes en poedertjes op reis te kunnen. Om niet meer de zenuwen te krijgen als er iemand drie rijen achter hem in het vliegtuig begint te hoesten. Om niet meer met die tekst in de weer te hoeven zijn en bang te wezen om die te vergeten. Aan alles komt een eind. En nu dus ook aan de liedpraktijk van Maarten Koningsberger.
Lang geleden wilden Olga en ik Schubert spelen en we vroegen Maarten of hij met ons mee wilde doen. Dat wilde hij. Wij wilden de hits, als Der Lindenbaum, Im Abendrot en Der Leierman. Hij wilde Die schöne Müllerin. Ah nee, dachten wij. Niet al die beekjes en al dat gewandel. Maarten legde uit waarom ons idee geen goed idee was. En het zijne wel.
Hij had gelijk. Die schöne Müllerin bestaat uit prachtige muziek. Die heel geschikt is voor twee gitaren. Het is een heuse cyclus met een ontzettend mooi, ontroerend verhaal.
Dus het werd Die schöne Müllerin. We speelden in Nederland, Denemarken, Griekenland, Indonesië, China en Zuid-Afrika. In gerenommeerde zalen, op grote en kleine festivals, in kastelen en (soms hele vreemde) gelegenheidslocaties. Elke keer weer vertelde en zong Maarten vol overtuiging en enthousiasme het verhaal van die wanhopig verliefde, naïeve jongeling die zijn hart verloor aan een loeder dat zelf meer in Der Jäger zag.
Maar nu is het klaar. Nog een keer vertoont hij zijn kunsten. In de Kleine Zaal van Het Concertgebouw samen met een ware schare aan musici met wie in de loop van zijn lange loopbaan heeft samengewerkt. En Olga en ik zijn daarbij.
Gitariste Esther Steenbergen
Geef een reactie